Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм.
Аллоҳ таолога битмас-туганмас ҳамду санолар бўлсин.
Пайғамбаримизга мукаммал ва батамом салавоту дурудлар бўлсин.

عَنْ ثَوْبَانَ رَضِي اللهُ عَنْهُ، عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: إِنَّ الْمُسْلِمَ إِذَا عَادَ أَخَاهُ الْمُسْلِمَ لَمْ يَزَلْ فِي خُرْفَةِ الْجَنَّةِ. رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَمُسْلِمٌ.

Савбон розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади:

«Набий соллаллоҳу алайҳи васаллам:

«Бир мусулмон касал биродарини кўргани борса, жаннат мевалари ичида бўлади», дедилар».

Термизий ва Муслим ривоят қилганлар.

Шарҳ: Демак, бир беморни кўргани борган киши уни кўриб, келгунича яхшилик ичида бўлар экан. Бундан беморни кўриш учун кетган вақт саодатли вақт эканлиги келиб чиқади.

عَنْ أَنَسٍ رَضِي اللهُ عَنْهُ، عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: مَنْ تَوَضَّأَ فَأَحْسَنَ الْوُضُوءَ، وَعَادَ أَخَاهُ الْمُسْلِمَ مُحْتَسِبًا، بُوعِدَ مِنْ جَهَنَّمَ مَسِيرَةَ سَبْعِينَ خَرِيفًا، قِيلَ: يَا أَبَا حَمْزَةَ، وَمَا الْخَرِيفُ؟ قَالَ: الْعَامُ. رَوَاهُ أَبُو دَاوُدَ.

Анас розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади:

«Набий соллаллоҳу алайҳи васаллам:

«Ким яхшилаб таҳорат қилиб, савоб умидида касал биродарини кўргани борса, дўзахдан етмиш куз масофага узоқлаштирилади», дедилар.

«Эй Абу Ҳамза, куз нимадир?» дейилди.

«Йил», деди».

Абу Довуд ривоят қилган.

Шарҳ: «Абу Ҳамза» ҳазрати Анас розияллоҳу анҳунинг куняларидир. У киши ушбу ҳадиси шарифни ривоят қилаётганларида эшитганлардан баъзилари «куз» деганда нима кўзда тутилганлиги ҳақида сўраган экан. Шунда у киши «куз»дан мурод фасл эмас, йил эканлигини айтган эканлар. Бу биздаги «фалончи етмиш баҳорни кўрган» деган гапга ўхшашдир.

Бу ҳадиси шарифда беморни кўриш учун боришга қаттиқ тарғиб бор. Чунки бир марта бемор кўриш билан дўзахдан бир киши етмиш йил йўл юриб, босиб ўтадиган масофага узоқлашиш ҳар ким учун катта бахтдир.

Ҳаётимизда ушбу ҳадисга амал қилиб яшасак, охиратимизда ҳам самарасини кўрамиз.

«Ҳадис ва ҳаёт» китоби асосида тайёрланди