Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм.
Аллоҳ таолога битмас-туганмас ҳамду санолар бўлсин.
Пайғамбаримизга мукаммал ва батамом салавоту дурудлар бўлсин.

Hajarul asvad nima ekanini bilasizmi? Hajarul asvad «qora tosh» degani. Aslida mening nomim hajarul asʼad, yaʼni baxt toshi boʻlgan. Men jannatdan tushganman. U paytda nuqradek shaffof oq tosh edim. Oh... jannat qanday joy-ki! Shu desangiz men yerga tushgandan keyin arab sahrosida yana bitta oy paydo boʻlgandek boʻldi. Osmoni falakda oymoma-yu, yerda esa men. Tahoratsiz, irkit qoʻllari bilan yuzlarimni silab yuzlariga surtishar, onadan tugʻilgandek yalongʻoch xollarida tavof qilishardi. Bu sharmandaliklardan yer yorilsa-yu yerga kirib ketsam. Ammo tushgan joyim – jannatga qayta olmayman. Shunday qilib mendagi nur kundan kunga xira tortib, soʻnib boraverdi. Oxiri hajarul asvad – qop-qora toshga aylanib qoldim.

Ibrohim alayhissalom oʻgʻli Ismoil alayhissalom bilan Allohning uyi boʻlmish Kaʼbani tiklaganlarida meni ham eʼzozlab, poydevorga oʻrnatdilar. Vaqti kelib, Kaʼbatullohni sel bosdi, vayron boʻldi. Men Kaʼbaning devorlari bilan tuproq tagida koʻmilib ketdim. U yerda qancha qolganimni bilmayman.

Tuproq tagida yotgan davrimda bir kuni Kaʼbatullohning qaytadan qurilishi haqida qandaydir xabarlarni eshitib qoldim. Quruvchilar binoning Ibrohim alayhissalom qurgan qadim poydevorini qidirishar edi. Ishqilib Allohning marhamati bilan meni topishsin-da, yangi qurilajak Kaʼbatullohdan men ham joy olayin-da deb ichki hayajonda yorugʻlikka chiqadigan kunlarimni kutib yotardim. Voh, ana meni topishdi! Quruvchilar shunaqangi sevinib ketishdiki... Ulardan koʻra mening xursandchiligimning chek-chegarasi yoʻq edi.

Lekin shu payt bir muammo paydo boʻldi. Hajarul asvadni eski oʻrniga men qoʻyaman, yoʻq uni qoʻyishga bizning qabila haqli, deguvchilar koʻpaydi. Oʻrtada janjal chiqdi. Qon toʻkilishi aniqqa oʻxshab qoldi. Yo Allohim, meni deb bandalaringni qoni toʻkilmasin, deb Yaratganga iltijo qilardim. Bunday xunrezlikka sabab boʻlgandan koʻra tuproqqa qorishib, jimgina yotganim ming marta yaxshi edi. Ana shunday tang bir paytda Alloh taolo odamlar orasida bir kishining diliga soldi. U yigʻilganlarga yuzlanib:

– Bunday qilsak, mana bu eshikdan biz tomon kim kirib kelsa, bu sharafli ishni oʻshanga topshiramiz. Shunda hech kimning bir-biridan gina qilishga haqqi qolmaydi, – dedi.

Bu taklif hammaga maʼqul tushdi. Hammaning koʻzi eshikka qaratilgan edi. Baxti chopgan odam kim boʻlar ekan-a? Shuayb avlodlari qurgan eshikdan bir zot koʻrindi. Toʻplanib turgan olomon behad xursand boʻlib ketdi.

– Ana Muhammad amin kelyapti!..

– U amin rostgoʻydir...

– Ha, oramizdagi eng halol, pok inson.

– Uni bizga Xudoning oʻzi yubordi, axir u Ibrohim paygʻambarning naslidan-da.

– U bu ishga hammadan ham haqliroq!

Bu gaplarni eshitib, Muhammad amin kim ekan deb men ham qiziqa boshladim. U kishi mening yonimga keldilar. Qani endi men Muhammad aminning oʻrnida boʻlib qolsam, degandek u zotga havas bilan qarab turganlardan rido berishni soʻradilar. Ridoni qoʻllariga olgach, ohista uni yerga toʻshadilar, keyin meni koʻtardilar va haligi ridoning ustiga qoʻydilar. Ibrohim alayhissalomdan keyin menga inson qoʻli tegmagan edi. Muhammad aminning qoʻllari shunaqayam yoqimli, shunaqayam muloyim ediki... Bu qoʻllarda bitmas-tuganmas barokat borligini sezdim. Men oʻshanda bu kishining oxirgi zamon paygʻambari boʻlib dunyoga tanilishlarini hali bilmasidim. Chunki paygʻambarlik vahiyi qirq yoshlarida kelgan-da. Kaʼbatulloh qayta qurilayotganda u kishi oʻttiz besh yoshlarda edilar.

Shunday qilib desangiz, hammalari u zotga qarab qolishdi. U kishi har bir qabiladan bittadan vakil chaqirdilar va hammalari baravar ridoni ushlab, meni koʻtarib borib, Baytullohga oʻrnatishdi. Bu tadbir hozirgina urush holatida turgan qabilalar uchun bamisoli bir moʻjiza boʻldi. Ham janjalning oldi olindi, ham bu qutlugʻ ishda Makkada nechta qabila boʻlsa hammasi baravar qatnashdi. Ana shunaqa gaplar...

Mabodo haj yoki umra ibodatini ado etishga kelib qolsangiz, meni Kaʼbutullohning burchagiga oʻrnatilgan kumush gardish ichidan topasiz.

Erkin bobo

«Ҳилол» журнали 4 (61) сон