Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм.
Аллоҳ таолога битмас-туганмас ҳамду санолар бўлсин.
Пайғамбаримизга мукаммал ва батамом салавоту дурудлар бўлсин.

Qayerdaki uy-joy boʻlsa, bilingki, unga kiradigan eshigi bor. Hatto qadimda butun boshli shahar va qalʼalarning ham kirish-chiqish darvozalari boʻlgan. Kerak paytda ochilgan, boshqa paytda yopilgan. Eshigi, darvozasi boʻlgandan keyin uning qulfi va kaliti ham boʻladi-da, toʻgʻrimi? Dunyoda nechta kalit borligini, ularning son-sanogʻini bilmayman-u, biroq men ular orasida eng boshqachasi, eng baxtiyoriman. Maqtanyapti demang, aslida maqtanish menga yarashmaydi. Biroq Allohning uyi – Kaʼbatullohning eshigi mensiz ochilmaydi-da. Ana shunaqa! Shunday ekan, dunyodagi qaysi kalit mening oʻrnimda boʻlib qolishni orzu qilmaydi, deysiz?!

Bilasizmi, baxtiyorligimning yana bir sababi Paygʻambarimiz sollallohu alayhi vasallamning moʻjizalariga kamina ham guvoh boʻlganman. Xoʻsh, bu qanday moʻjiza edi, deysizmi? U holda men aytmoqchi boʻlgan hikoyaga yaxshilab quloq soling.

U paytda Islomga kirib, musulmon boʻlgan kishilar din dushmanlari tazyiqiga uchrab, yashirincha Madinaga koʻchib keta boshlashgan edi. Shunday kunlarning birida hazrati Paygʻambarimiz sollallohu alayhi vasallam Usmon ibn Talhadan Kaʼbaning kalitini berib turishni soʻradilar. Chunki kalit Usmonda turardi. Bundan men judayam-judayam xursand boʻlib ketdim.

Axir u kishi muborak qoʻllari bilan meni ushlab, Kaʼbatullohning eshigini ochadilar-u xursand boʻlmaymanmi? Biroq xursandchiligim uzoqqa choʻzilmadi. Usmon ibn Talha Allohning Rasuliga Allohning uyining kalitini bermadi. Buning ustiga Paygʻambarimiz sollallohu alayhi vasallamga qoʻpollik ham qildi. Kalit egasi Ibn Talha musulmon boʻlmagan, Makka mushriklaridan edi-da. Oʻshanda Paygʻambarimizning soʻzlari yerda qolganini, ahvollarini koʻrib zor-zor yigʻlaganman. Egam – Usmon ibn Talhani laʼnatlaganman. Undan jirkanganman. Ixtiyorim uning qoʻlida nima ham qila olardim deysiz?

Shunday qilib Paygʻambarimiz sollallohu alayhi vasallam Kaʼbatullohga kira olmay, Madinaga joʻnab ketdilar. Oradan yillar oʻtib musulmonlar u zot boshchiliklarida Makkani fath etishdi. Bu oliy dargoh musulmonlar qoʻliga oʻtdi. Oh, bu kunni men ham qanchalar orziqib kutgan edim. Axir Allohning uyi musulmonlarniki boʻlmay yana kimniki ham boʻlishi mumkin? Ana endi Paygʻambarimizga Kaʼbatullohning kalitini bermagan, buning ustiga qoʻpollik qilgan mening sohibim ibn Talhaning holi nima kechar ekan deb oʻtiribman.

Vakil kelib, Ibn Talhani hazrati Paygʻambarimiz sollallohu alayhi vasallam chaqirayotganlarini aytdi. Sezdim, kalit uchun chaqirtiryaptilar. Ibn Talha hamisha meni oʻzi bilan olib yurardi. Qozoni mening orqamdan qaynardi-da. Shuning uchun u qoʻrqib ketdi. Xuddi meni oxirgi marta ushlab turgandek, qoʻllari titrardi. Oʻshanda qilgan odobsizligi uchun ich-ichidan achinardi. Ammo endi kech edi. U yerdan koʻzini uzmay meni Paygʻambarimizning muborak qoʻllariga topshirdi. Yuzlariga qaray olmadi. Hamma mushriklar qatori adashganini bildi. Oh, Paygʻambarimiz sollallohu alayhi vasallamning muborak qoʻllarida kaminaning qanchalar yayrab ketganimni bilsangiz edi...

U kishi Kaʼbatullohga kirishdan oldin, uning ichini mushriklar sigʻinadigan but-sanamlar, suratlardan tozalattirdilar. Shundan keyin bir necha sahoba bilan Kaʼbatullohga kirdilar. Ular orasida Usmon ibn Talha ham bor edi. Paygʻambarimiz namoz oʻqidilar. Shundan soʻng Kaʼbatullohning eshigi yopildi, unga qulf tushdi. Men yana Paygʻambarimiz alayhissalom qoʻllarida paydo boʻldim. Endi meni oʻzlari yaxshi koʻrgan sahobalardan biriga topshirsalar kerak deb oʻtiribman. Ibn Talha esa hanuz qattiq hayajonda. Oʻziga kela olmayapti. Axir Madinaga ketish oldidan boʻlgan voqeani kim ham esdan chiqarardi deysiz? Ammo unday boʻlmadi. Hammaning koʻz oldida moʻjiza yuz berdi. Hazrati Paygʻambarimiz sollallohu alayhi vasallam Usmon ibn Talhani chaqirib, uning qoʻliga kalitni berdilar-da: «Uni abadiylikka olinglar, uni sizga men berganim yoʻq. Uni sizga Alloh berdi, uni sizdan faqat zolimgina tortib olishi mumkin», dedilar...

Usmon ibn Talha yana mening sohibim boʻlib qolganiga ishonib-ishonmay yigʻlab yubordi... Endi u boshqa Ibn Talha edi. Buni men bir parcha sovuq temir boʻlsam ham sezdim. Hazrati Paygʻambarimiz sollallohu alayhi vasallam unga qanchalar marhamat koʻrsatdilar-a?! Talhaning avlodlari shu imtiyozga koʻra bugungi kungacha meni oʻzlarida saqlab, sodinlik – xodimlik qilib kelishadi.

Erkin bobo

«Hilol» jurnali 5(62) son